Shloka 13
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
य एव प्रथम: कल्पस्तमेवाभ्याचरन् सह । तेषां नासीद् विधातव्यं प्रायश्षित्तं कदाचन
ya eva prathamaḥ kalpastam evābhyācaran saha | teṣāṁ nāsīd vidhātavyaṁ prāyaścittaṁ kadācana ||
કપિલે કહ્યું—ધર્મનો જે પ્રથમ અને મૂળ ક્રમ માનવામાં આવતો, એ જ તેઓ બધા સાથે રહીને આચરતા. તેથી તેમના માટે ક્યારેય પ્રાયશ્ચિત્તનું વિધાન કરવાનું કે પ્રાયશ્ચિત્ત કરવાનું અવસર જ આવતું ન હતું.
कपिल उवाच
Educational Q&A
When conduct aligns with the original and highest standard of dharma, wrongdoing does not arise; therefore expiation (prāyaścitta) becomes unnecessary. The verse highlights prevention through right living rather than correction after moral failure.
Kapila describes an earlier condition of society (or a class of people) who collectively followed the primordial rule of life. Because their shared practice remained faultless, there was never any need to institute or undertake penances.