Shloka 4
Jājali’s Austerities and the Summons to Tulādhāra (जाजलि–तुलाधार-इतिहासः)
उपासते महावृक्ष॑ सुलुब्धास्तत्फलेप्सव: । आयसै: संयुता: पाशै: फलदं परिवेष्ट्य तम्
upāsate mahāvṛkṣaṃ sulubdhās tat-phalepṣavaḥ | āyasaiḥ saṃyutāḥ pāśaiḥ phaladaṃ pariveṣṭya tam ||
વ્યાસે કહ્યું—લોભી મનુષ્યો ફળની ઇચ્છાથી ફળદાયક મહાવૃક્ષની ઉપાસના કરે છે. લોખંડના પાશ સમાન વાસનાના બંધનોથી બંધાઈ તેઓ તે ફળદાતા વૃક્ષને ચારે તરફથી ઘેરીને બેસે છે અને લાભની આશાથી તેનું ફળ મેળવવા ઇચ્છે છે.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Craving for results (phala) turns the mind into a captive: people ‘worship’ what they want to exploit, yet their very desire becomes an iron-like bond (pāśa) that restricts freedom. The verse urges detachment from fruit-seeking and warns against greed masquerading as devotion.
Vyāsa uses a vivid metaphor: greedy men gather around a great fruit-bearing tree, encircle it, and remain near it hoping to obtain its fruits. Their closeness is not true reverence but attachment; they are described as bound by iron-like nooses, symbolizing the constraining power of desire.