Shloka 1
Gārhasthya-Śreṣṭhatā and Kṣatriya-Daṇḍadhāraṇa
Householder Primacy and the Royal Duty of Punishment
इस प्रकार श्रीमह्याभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत राजधमनुशासनपर्वमें अजुनवाक्यविषयक बाईसवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ २२ ॥। अपन क्राता बछ। अर: त्रयोविशो<् ध्याय: व्यासजीका शंख और लिखितकी कथा कर वर्बिडिरको राजा सुद्युम्नके दण्डधर्मपालनका महत्त्व सुनाकर युविष्ठिरको राजधर्ममें ही दृढ़ रहनेकी आज्ञा देना वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्तु कौन्तेयो गुडाकेशेन पाण्डव: । नोवाच किंचित् कौरव्यस्ततो द्वैपायनो5ब्रवीत्,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! निद्राविजयी अर्जुके ऐसा कहनेपर भी कुरुकुलनन्दन पाण्डुपुत्र कुन्तीकुमार युधिष्ठिर जब कुछ न बोले, तब द्वैपायन व्यासजीने इस प्रकार कहा
vaiśampāyana uvāca | evam uktas tu kaunteyo guḍākeśena pāṇḍavaḥ | novāca kiṃcid kauravyas tato dvaipāyano 'bravīt ||
વૈશમ્પાયન બોલ્યા—રાજન! નિદ્રાવિજયી ગુડાકેશ અર્જુને આમ કહ્યા છતાં કુરુનંદન કુંતીપુત્ર યુધિષ્ઠિરે કશું જ ઉત્તર ન આપ્યો. ત્યારે દ્વૈપાયન વ્યાસજીએ આ રીતે કહ્યું.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral pause: even after being urged by Arjuna, Yudhiṣṭhira remains silent, showing the gravity of ethical conflict after violence. It sets the stage for Vyāsa’s higher, tradition-backed instruction on rajadharma—how a king must steady himself in duty despite inner sorrow.
Arjuna has spoken to Yudhiṣṭhira, but Yudhiṣṭhira gives no reply. Seeing this, Vyāsa (Dvaipāyana) steps in and begins to speak, indicating a transition from fraternal persuasion to sage-guided teaching.