Shloka 22
Adhyāya 223: Nāradasya Guṇa-kathana
Catalogue of Nārada’s Virtues
यूपस्तवासीत् सुमहान् यजत: सर्वकाऊ्चन:
śakra uvāca | yūpas tavāsīt sumahān yajataḥ sarva-kāñcanaḥ | yajña-kāle samaye tubhyaṁ yajña-maṇḍapasya atyanta-viśālaḥ madhyavartī stambhaḥ pūrṇaḥ kāñcanamayaḥ āsīt | yadā tvaṁ nirantaraṁ daśa-daśa-koṭīr gāvaḥ sahasraśo dānaṁ karosi sma, daityāyāja, tadā tava manasi kīdṛśā vicārāḥ samutpannāḥ syuḥ ||
શક્ર બોલ્યા— યજ્ઞ કરતી વેળાએ તારો યૂપ અતિ મહાન હતો અને યજમાન એવા તારા માટે તે સર્વથા સુવર્ણમય હતો; તારા વિશાળ યજ્ઞમંડપનો મધ્યસ્તંભ યજ્ઞકાળે સંપૂર્ણ સોનાનો જ હતો. અને જ્યારે તું સતત, વારંવાર, દસ-દસ કરોડ ગાયોનું સહસ્રવાર દાન કરતો હતો—હે દૈત્યયાજ! ત્યારે તારા મનમાં કયા વિચારો ઉદય પામતા હતા?
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse probes the ethical core of ritual and charity: not merely the magnitude of offerings (golden ritual structures, vast cow-gifts) but the inner intention and mental attitude behind them—whether grounded in dharma, humility, and self-restraint or in pride, rivalry, and desire for fame or power.
Indra (Śakra) addresses a Daitya-associated sacrificer, recalling the extraordinary splendor of his sacrifice—especially the huge golden yūpa and immense repeated gifts of cows—and asks what thoughts motivated him during those acts, setting up a discussion on motive, merit, and the true value of sacrifice.