Shloka 2536
अध्याय २०८ — इन्द्रियनिग्रहः, सत्याहिंसात्मकवाक्, कर्मफलविवेकः
Restraint of the Senses, Non-harming Truthful Speech, and Discernment of Karmic Consequence
स्वजादन्यकृताच्चैव सर्वपापात् प्रमुच्यते । इस प्रकार सम्पूर्ण देवताओंमें जो चार वर्ण हैं
bhīṣma uvāca | svajād anyakṛtāc caiva sarvapāpāt pramucyate | iti prakāreṇa samasta-devatāsu ye catvāro varṇāḥ, teṣāṃ varṇanaṃ kṛtam | yaḥ prātaḥ utthāya etā devatāḥ kīrtayati, sa svayaṃ kṛtāt tathā anyasaṃsargaprāptāt samasta-pāpasamūhāt mucyate |
ભીષ્મે કહ્યું—માનવ પોતાના કર્મોથી ઉત્પન્ન થયેલા તેમજ અન્યના કર્મોના સંસર્ગથી પ્રાપ્ત થયેલા—સમસ્ત પાપોથી મુક્ત થાય છે. આ રીતે દેવતાઓમાં કહેલા ચાર ‘વર્ણો’નું વર્ણન કરવામાં આવ્યું. જે પ્રાતઃકાળે ઊઠીને આ દેવતાઓનું કીર્તન કરે છે, તે પાપોના સમગ્ર સંગ્રહથી—સ્વકૃત હોય કે પરસંસર્ગજન્ય—મુક્ત થઈ જાય છે.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular morning remembrance and praise of the described deities is presented as a purifying discipline that frees a person from sins arising from one’s own actions and from moral taint acquired through association with others.
Bhishma concludes a prior description of a fourfold classification among deities and states the fruit (phala) of reciting their praise at dawn: release from the accumulated burden of sin, including that gained through contact with others.