Shloka 17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंनिभे । गन्धर्व राक्षसैर्यक्षैदेवैजश्ञासीत्ू समागम:,स्वर्गलोकके सदृश मनोहर उस महेन्द्र पर्वतपर रहते हुए कर्णको गन्धर्वों, राक्षसों, यक्षों तथा देवताओंसे मिलनेका अवसर प्राप्त होता रहता था
tatra karṇasya vasato mahendre svargasaṃnibhe | gandharvarākṣasairyākṣaidevaiś ca samāgamaḥ ||
સ્વર્ગ સમાન મનોહર મહેન્દ્ર પર્વત પર વસતા કર્ણને ગંધર્વો, રાક્ષસો, યક્ષો તથા દેવતાઓ સાથે વારંવાર મળવા-જળવાની તક મળતી રહેતી હતી।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a person’s life can be shaped by environments and associations that are larger than the human sphere; proximity to the divine and the extraordinary implies heightened responsibility and the moral significance of one’s conduct (dharma) amid power and privilege.
Nārada describes Karṇa residing on the heaven-like Mahendra mountain, where he frequently encounters various superhuman beings—Gandharvas, Rākṣasas, Yakṣas, and gods—indicating an elevated, otherworldly setting around him.