Shloka 14
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना । अजित जेतुकामेन भाव्य॑ सड्लेष्वसज्धिना
taponityena dāntena muninā saṃyatātmanā | ajitaṃ jetukāmena bhāvyaṃ saṅgeṣv asaṅginā ||
ભરદ્વાજે કહ્યું—જે મুনি નિત્ય તપમાં રત, દાંત અને સંયતાત્મા છે, તેણે આસક્તિના વિષયો વચ્ચે રહેતાં પણ અનાસક્ત રહેવું જોઈએ; અને ‘અજિત’—અજેય પરમાત્માને—‘જીતવા’, એટલે પ્રાપ્ત કરવા—ની દૃઢ ઇચ્છા પોષવી જોઈએ.
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
Sustained spiritual discipline is defined by tapas (austerity), sense-control, and mental restraint, combined with non-attachment even while living among potential objects of clinging; this orientation is aimed at attaining the Supreme, called Ajita—the ‘Unconquered.’
In the didactic setting of Śānti Parva, Bharadvāja instructs the listener on the inner qualities of a true muni: disciplined practice, mastery over senses and mind, and detachment, all directed toward realization of the Supreme Self.