Shloka 26
जनक-राज्ञः मौण्ड्य-परिव्रज्या-विवादः
Janaka’s Renunciation Questioned; Discourse on Dāna and Detachment
“सदा ही याचना करनेवालेको और दम्भीको दी हुई दक्षिणा दावानलमें दी गयी आहुतिके समान व्यर्थ है ।।
jātavedā yathā rājan nādagdhvaivopaśāmyati | sadaiva yācamāno hi tathā śāmyati na dvijaḥ ||
હે રાજન! જેમ અગ્નિ ઈંધણને દગ્ધ કર્યા વિના શાંત થતી નથી, તેમ જ જે બ્રાહ્મણ સદા યાચના કરતો રહે છે, તે યાચનાવૃત્તિનો અંત કર્યા વિના આંતરિક શાંતિ પામતો નથી. અને જે દક્ષિણા સતત યાચક તથા દંભીને અપાય છે, તે દાવાનળમાં નાખેલી આહુતિ સમાન વ્યર્થ અને નિષ્ફળ છે.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse warns that habitual, insatiable begging prevents inner peace, and that gifts given to the perpetually importunate and hypocritical are ethically unfruitful—like offerings thrown into a wildfire.
A speaker addresses a king and uses the image of fire needing fuel to illustrate a moral point about recipients of charity: a person who constantly solicits does not become content, so indiscriminate giving to such a person is portrayed as wasted.