Shloka 32
मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
तस्य क्षयमुपागम्य ततो भिक्षामयाचत । प्रतिश्रयं च वासार्थ भिक्षां चैवाथ वार्षिकीम्,ब्राह्मणने उसीके घर जाकर भिक्षाके लिये याचना की। दस्युने ब्राह्मणको रहनेके लिये एक घर देकर वर्षभर निर्वाह करनेके योग्य अन्नकी भिक्षाका प्रबन्ध कर दिया, उपयुक्त नया वस्त्र दिया और उसकी सेवामें एक युवती दासी भी दे दी, जो उस समय पतिसे रहित थी
tasya kṣayam upāgamya tato bhikṣām ayācata | pratiśrayaṃ ca vāsārthaṃ bhikṣāṃ caivātha vārṣikīm ||
જ્યારે તેની સંપત્તિ ક્ષય પામી, ત્યારે તે ભિક્ષા માગવા ગયો. રહેવા માટે આશ્રય અને એક વર્ષના નિર્વાહ માટે પૂરતી ભિક્ષા પણ તેણે માગી.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharmic dependence and humility in hardship: when resources end, one seeks support through rightful means (begging and requesting shelter), and it also frames charity and hospitality as ethical responses that sustain social and spiritual order.
A person whose provisions have run out approaches others to request alms, along with lodging and enough support to live for a year, setting up an episode about how aid is given and what it reveals about virtue and conduct.