Shloka 176
Satya-lakṣaṇa (The Characteristics and Forms of Truth) | सत्यलक्षणम्
तस्मात् त॑ वै नमस्यन्ति श्वसनं तरुसत्तमा: । चन्दन
tasmāt taṁ vai namasyanti śvasanaṁ tarusattamāḥ | candanaḥ syandanaḥ (tiniśaḥ) śālaḥ saralaḥ devadāruḥ vetasaḥ dhāmin tathā anye balavantaḥ taravaḥ | te jitātmānaḥ taravaḥ api kadācit evaṁ vāyu-devaṁ prati ākṣepaṁ na kṛtavantaḥ | durbuddhe! te api sva-balaṁ vāyoḥ balaṁ ca suṣṭhu jānanti; tasmāt te śreṣṭha-taravaḥ vāyu-devasya purataḥ mastakaṁ namayanti |
અતએવ, હે શ્રેષ્ઠ વૃક્ષ! તે શ્વસનરૂપ વાયુને ઉત્તમ વૃક્ષો નમસ્કાર કરે છે. ચંદન, સ્યંદન (તિનિશ), શાલ, સરલ, દેવદારુ, વેતસ, ધામિન તથા અન્ય બળવાન વૃક્ષો—એ જિતાત્મા વૃક્ષોએ ક્યારેય આ રીતે વાયુદેવ પર આક્ષેપ કર્યો નથી. હે દુર્બુદ્ધિ! તેઓ પોતાનું બળ અને વાયુનું બળ બન્ને સારી રીતે જાણે છે; તેથી એ શ્રેષ્ઠ વૃક્ષો વાયુદેવ સમક્ષ મસ્તક નમાવે છે.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the strongest should practice discernment and humility: knowing one’s limits and acknowledging a superior force (here, Vāyu) is wiser than blaming or reproaching. Self-mastery expresses itself as respectful restraint rather than proud complaint.
Nārada points to renowned, powerful trees—sandalwood and others—as examples. Though they are strong, they do not accuse the Wind-god; understanding both their own power and Vāyu’s greater power, they bow their heads before him. The comparison rebukes an arrogant attitude and urges respectful submission to rightful superiority.