Shloka 4
राजन! शिबि आदि महात्मा राजाओंने तो शरणागतोंकी रक्षा करके ही परम सिद्धि प्राप्त कर ली थी ।। श्रूयते च कपोतेन शत्रु: शरणमागत: । पूजितश्न यथान्यायं स्वैश्व मांसैर्निमन्त्रित:
rājan! śibi-ādayo mahātmā rājānaḥ tu śaraṇāgatānāṃ rakṣāṃ kṛtvā eva paramāṃ siddhiṃ prāptāḥ. śrūyate ca kapotena śatruḥ śaraṇam āgataḥ; pūjitaś ca yathā-nyāyaṃ svaiś ca māṃsair nimantritaḥ.
ભીષ્મે કહ્યું—હે રાજન! શિબી આદિ મહાત્મા રાજાઓએ શરણાગતોનું રક્ષણ કરીને જ પરમ સિદ્ધિ મેળવી. અને પરંપરામાં એવું પણ સાંભળવામાં આવે છે કે એક કબૂતરે પણ શરણમાં આવેલા શત્રુનું યથાવિધિ સન્માન કર્યું અને પોતાના જ માંસથી તેને અતિથિ-ધર્મ મુજબ ભોજન માટે આમંત્રિત કર્યો.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The highest ethical and spiritual success for a ruler lies in protecting those who seek refuge (śaraṇāgata-rakṣā). Dharma demands that even an enemy who comes surrendering be treated with due honour and safeguarded, even at personal cost.
Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira by citing famous exemplars: kings like Śibi achieved supreme attainment through protecting suppliants. He further recalls a traditional tale in which a pigeon receives an enemy seeking shelter and, observing proper hospitality, offers even its own flesh—an extreme illustration of refuge-protection and guest-duty.