Shloka 37
Nakula’s Counsel on Yajña, Dāna, and Tyāga (नकुलोपदेशः—यज्ञदानत्यागविचारः)
निहत्य शत्रूंस्तरसा समृद्धान् शक्रो यथा दैत्यबलानि संख्ये । कः पार्थ शोचेन्निरत: स्वथधर्मे पूर्व: स्मृते पार्थिव शिष्टजुष्टे
nihatya śatrūṁs tarasā samṛddhān śakro yathā daityabalāni saṅkhye | kaḥ pārtha śocen nirataḥ svadharme pūrvaḥ smṛte pārthiva śiṣṭajuṣṭe |
નકુલે કહ્યું—કુંતીનંદન પાર્થ! જેમ ઇન્દ્ર યુદ્ધમાં દૈત્યસેનાઓનો સંહાર કરે છે, તેમ જેણે વેગપૂર્વક સમૃદ્ધ શત્રુઓનો વધ કરીને વિજય મેળવ્યો છે અને જે પ્રાચીનથી સ્મૃત, શિષ્ટજનોએ સેવિત પોતાના સ્વધર્મમાં નિરત છે—એવો રાજા (તમારા સિવાય) શા માટે શોક કરશે?
नकुल उवाच
Educational Q&A
A ruler who has fulfilled his warrior duty—defeating formidable enemies—and who remains devoted to svadharma as upheld by tradition and righteous kings has no ethical cause for grief; sorrow is portrayed as inconsistent with accomplished duty and established royal conduct.
Nakula addresses “Partha,” consoling him by invoking Indra’s battlefield example: just as Indra annihilates Daitya forces, so a victorious king who has acted according to the time-honored kṣatriya code should not lament, but stand firm in dharma.