Shloka 466
Duryodhana-śibira-praveśaḥ — The Pāṇḍavas Enter the Kaurava Camp; The Burning of Arjuna’s Chariot
त्वद्योषै्निहत: पाप तस्मादसि हतो रणे । जब पाण्डव शिकारके लिये तृणबिन्दुके आश्रमपर चले गये थे
tvad-doṣaiḥ nihataḥ pāpa tasmād asi hato raṇe | yadā pāṇḍavāḥ śikārārthaṁ tṛṇabindor āśramaṁ gatāḥ, tadā pāpī jayadrathaḥ vane draupadīṁ yaḥ kleśam akārayat; pāpātman, tavaiva aparādhena ca bahubhir yoddhubhiḥ sametya yuddhasthale ekākinaṁ bālakam abhimanyum avadhīt—ebhiḥ sarvaiḥ kāraṇaiḥ adya tvam api raṇabhūmau nihato 'si ||
વાયુ બોલ્યા—હે પાપી! તારા પોતાના દોષોથી જ તું નાશ પામ્યો છે; તેથી જ રણમાં તું હત થયો. જ્યારે પાંડવો શિકાર માટે તૃણબિંદુના આશ્રમ તરફ ગયા હતા, ત્યારે દુષ્ટ જયદ્રથે વનમાં દ્રૌપદીને ક્લેશ આપ્યો. અને હે પાપાત્મા! તારા જ અપરાધથી અનેક યોદ્ધાઓએ મળીને યુદ્ધભૂમિમાં એકલા યુવાન અભિમન્યુનો વધ કર્યો. આ બધાં કારણોના ફળરૂપે આજે તું પણ રણભૂમિમાં પડ્યો છે।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield death as the moral consequence of prior adharma: harming Draupadī and enabling the unfair, collective killing of the lone Abhimanyu. It emphasizes karma—one’s own faults become the cause of one’s downfall.
Vāyu addresses a fallen or condemned warrior, declaring that his death in battle is justified by earlier crimes: Jayadratha’s harassment of Draupadī during the Pāṇḍavas’ absence and the coordinated slaying of Abhimanyu when he was isolated.