Shloka 13
Adhyāya 21 — Duryodhanasya bāṇavarṣaḥ
Duryodhana’s Arrow-Storm and the Dust-Obscured Engagements
वृष्णि और अन्धकवंशके वे दोनों वीर महारथी हर्षमें भरकर लड़ते हुए दो हाथियोंके समान एक-दूसरेपर नाराचों और वत्सदन्तोंका प्रहार करने लगे ।। चरन्तौ विविधान् मार्गान् हार्दिक्यशिनिपुड्वौ | मुहुरन्तर्दधाते तौ बाणवृष्ट्या परस्परम्,कृतवर्मा और सात्यकि दोनों नाना प्रकारके पैंतरे दिखाते हुए विचरते थे और बारंबार बाणोंकी वर्षा करके वे एक-दूसरेको अदृश्य कर देते थे
sañjaya uvāca | vṛṣṇy-andhakavaṃśake tau ubhau vīrau mahārathī harṣeṇa bharitau yudhyamānau dvau hastināv iva anyonyam upāśritau nārācaiś ca vatsadantaiś ca prahārān prāharatām || carantau vividhān mārgān hārdikya-śinipuṅgavau | muhur antardadhāte tau bāṇavṛṣṭyā parasparam ||
વૃષ્ણિ અને અંધકવંશના તે બંને વીર મહારથી હર્ષથી ભરાઈ બે હાથીઓ સમા, નારાચો અને વત્સદંત જેવા તીક્ષ્ણ બાણોથી પરસ્પર પર પ્રહાર કરવા લાગ્યા. હાર્દિક્ય અને શિનિકુલના અગ્રગણ્ય કૃતવર્મા અને સાત્યકી નાનાં નાનાં પાંખાં બદલીને ફરતા અને વારંવાર બાણવર્ષા કરીને એકબીજાને નજરથી ઓઝલ કરી દેતા.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how technical excellence and exhilaration in battle can intensify violence even among related clans; it invites reflection on the ethical cost of war, where prowess may eclipse discernment and compassion.
Sañjaya describes Kṛtavarmā and Sātyaki fighting fiercely, maneuvering with varied tactics and repeatedly covering each other from view by dense showers of arrows, likened to two elephants clashing.