Shloka 573
Śalya-hatānantarāṇi: Madrarāja-padānugānāṃ praskandana and the Pandava counter-encirclement (शल्यहतानन्तराणि—मद्रराजपदानुगानां प्रस्कन्दनम्)
संशान्तमपि मद्रेशं लक्ष्मीनैंव विमुड्चति । शक्तिने राजा शल्यके वक्षःस्थलको विदीर्ण कर डाला था
saṁśāntam api madreśaṁ lakṣmī naiva vimucyati |
શક્તિના પ્રહારે મદ્રરાજ શલ્યનું વક્ષસ્થળ વિદીર્ણ થયું હતું; તેમના આયુધો અને ધ્વજ છિન્ન-ભિન્ન થઈ વિખેરાઈ પડ્યા હતા અને તેઓ સદાને માટે શાંત થઈ ગયા હતા—તથાપિ મદ્રેશ્વરને લક્ષ્મી (રાજશોભા) છોડતી ન હતી।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true royal dignity and inner excellence (lakṣmī as splendor) can remain evident even after death; honor is not only in winning but also in the noble manner of one’s presence and end.
Sañjaya describes the fallen king of Madra (Śalya): though slain and motionless, his appearance still retains a striking radiance, emphasizing his stature even in defeat.