Shloka 10
Chapter 14: Divyāstra-Prayoga and Ṛṣi Intervention (दिव्यास्त्रप्रयोगः ऋषिसमागमश्च)
सशब्दम भवद् व्योम ज्वालामालाकुलं भृशम् | चचाल च मही कृत्स्ना सपर्वतवनद्रुमा,सारा आकाश आगकी प्रचण्ड ज्वालाओंसे व्याप्त हो उठा और वहाँ जोर-जोरसे शब्द होने लगा। पर्वत, वन, और वृक्षोंसहित सारी पृथ्वी हिलने लगी
saśabdam abhavad vyoma jvālāmālākulaṃ bhṛśam | cacāla ca mahī kṛtsnā saparvatavanadrumā ||
આકાશ ઘોર અવાજોથી ગુંજી ઊઠ્યું અને પ્રચંડ જ્વાળાઓની માળાઓથી અત્યંત ભરાઈ ગયું. પર્વતો, વનો અને વૃક્ષો સહિત આખી ધરતી કંપવા લાગી।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic portents—roaring sounds, flames in the sky, and the trembling earth—to suggest that extreme violence and night-time slaughter disturb not only society but the moral order itself; nature reflects the weight of adharma and its consequences.
As the Sauptika events unfold, terrifying signs appear: the sky resounds and seems filled with blazing flames, and the whole earth shakes with its mountains, forests, and trees—an ominous atmosphere surrounding the episode.