Shloka 20
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
“कल्याणि! द्रोणकुमार तो यहाँसे भागकर दुर्गम वनमें चला गया है। शोभने! यदि उसे युद्धमें मार गिराया जाय तो भी तुम्हें इसका विश्वास कैसे होगा?” ।। द्रौपहुुवाच द्रोणपुत्रस्य सहजो मणि: शिरसि मे श्रुतः । निहत्य संख्ये तं पापं पश्येयं मणिमाहृतम्
kalyāṇi! droṇakumāraḥ sa ihāto bhāgya durgamaṁ vanam upagataḥ. śobhane! yadi sa yuddhe nihanyeta, tathāpi tasminn asya viśvāsaḥ kathaṁ te bhavet? || draupady uvāca: droṇaputrasya sahajaḥ maṇiḥ śirasi me śrutaḥ. nihatya saṅkhye taṁ pāpaṁ paśyeyaṁ maṇim āhṛtam.
વૈશંપાયન બોલ્યા— કલ્યાણી! દ્રોણપુત્ર અહીંથી ભાગીને દુર્ગમ વનમાં ગયો છે. શોભને! તે યુદ્ધમાં મારાયો હોય તો પણ તને તેનો વિશ્વાસ કેવી રીતે થશે? દ્રૌપદી બોલી— મેં સાંભળ્યું છે કે દ્રોણપુત્રના મસ્તક પર જન્મજાત મણિ છે. એ પાપીને રણમાં મારીને એ મણિ અહીં લાવવામાં આવે—હું તે જોવા ઇચ્છું છું.
वैशम्पायन उवाच