कौरवै: परिभूतां मां कि न जानासि केशव । हे नाथ हे रमानाथ व्रजनाथार्तिनाशन । कौरवार्णवमग्नां मामुद्धरस्व जनार्दन,'हे गोविन्द! हे द्वारकावासी श्रीकृष्ण! हे गोपांगनाओंके प्राणवललभ केशव! कौरव मेरा अपमान कर रहे हैं, क्या आप नहीं जानते? हे नाथ! हे रमानाथ! हे व्रजनाथ! हे संकटनाशन जानार्दन! मैं कौरवरूप समुद्रमें डूबी जा रही हूँ, मेरा उद्धार कीजिये
vaiśampāyana uvāca |
kauravaiḥ paribhūtāṁ māṁ kiṁ na jānāsi keśava |
he nātha he ramānātha vrajanāthārtināśana |
kauravārṇavamagnāṁ mām uddharasva janārdana ||
he govinda! he dvārakāvāsī śrīkṛṣṇa! he gopāṅganāṁ prāṇavallabha keśava! kauravā mama apamānaṁ karanti, kiṁ bhavān na jānāti? he nātha! he ramānātha! he vrajanātha! he saṅkaṭanāśana janārdana! ahaṁ kauravarūpa-samudre nimagnā, mama uddhāraṁ kuru ||
કેશવ! કૌરવો મને અપમાનિત કરે છે—શું તમને ખબર નથી? હે નાથ, હે રમાનાથ, હે વ્રજનાથ, હે આર્તિનાશન! હું કૌરવરૂપ સમુદ્રમાં ડૂબી રહી છું; હે જનાર્દન, મને ઉદ્ધારો.
वैशम्पायन उवाच
When social power and legal procedure are corrupted, the victim’s refuge is dharma itself—here voiced as surrender to Krishna, the moral center beyond partisan force. The verse frames injustice as an overwhelming ‘ocean’ and models seeking protection from the highest ethical authority when human institutions fail.
In the Kuru assembly context of Sabha Parva, the speaker reports a desperate appeal addressed to Krishna: the Kauravas are dishonouring the petitioner, who feels overwhelmed and asks to be rescued from the peril symbolized as the ‘Kaurava-ocean.’