Shloka 26
आदित्यश्रन्द्रमाश्नैव नक्षत्राणि ग्रहाश्ष ये दिशश्न विदिशश्चैव सर्व कृष्णे प्रतेष्ठितम्,सूर्य, चन्द्रमा, नक्षत्र, ग्रह, दिशा और विदिशा सब उन्हींमें स्थित हैं। जैसे वेदोंमें अनिनिहोत्रकर्म, हन््दोंमें गायत्री, मनुष्योंमें राजा, नदियों (जलाशयों)-में समुद्र, नक्षत्रोंमें चन्द्रमा, तेजोमय पदार्थोंमें सूर्य, पर्वतोंमें मेरु और पक्षियोंमें गरुड श्रेष्ठ हैं, उसी प्रकार देवलोकसहित सम्पूर्ण लोकोंमें ऊपर-नीचे, दायें-बायें, जितने भी जगत्के आश्रय हैं, उन सबमें भगवान् श्रीकृष्ण ही श्रेष्ठ हैं
ādityaś candramāś caiva nakṣatrāṇi grahāś ca ye | diśaś ca vidiśaś caiva sarvaṁ kṛṣṇe pratiṣṭhitam ||
સૂર્ય અને ચંદ્ર, નક્ષત્રો અને ગ્રહો, દિશાઓ અને વિદિશાઓ—આ બધું કૃષ્ણમાં જ પ્રતિષ્ઠિત છે. જેમ વેદોમાં અગ્નિહોત્ર, છંદોમાં ગાયત્રી, મનુષ્યોમાં રાજા, જળાશયોમાં સમુદ્ર, નક્ષત્રોમાં ચંદ્ર, તેજોમયોમાં સૂર્ય, પર્વતોમાં મેરુ અને પક્ષીઓમાં ગરુડ શ્રેષ્ઠ ગણાય છે— તેમ જ દેવલોક સહિત સર્વ લોકોમાં, ઉપર-નીચે, જમણે-ડાબે, જગતના જેટલા આધાર છે, તે બધામાં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ જ પરમ શ્રેષ્ઠ અને પરમ આશ્રય છે.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That Kṛṣṇa is presented as the ultimate foundation (pratiṣṭhā) of the cosmos—time-markers like Sun and Moon, celestial bodies, and spatial directions all ‘rest in’ him—implying a devotional and ethical orientation where the highest refuge and standard of greatness is the divine.
In the Sabha Parva context, Bhīṣma is speaking in praise of Kṛṣṇa, framing him not merely as a heroic person but as the cosmic support of all realms and the supreme among all ‘best-of-their-kind’ exemplars.