Shloka 24
Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
दर्वीहोमानुपादाय सर्वान् यः प्राप्तुते क्रतून् | अभिषेकं च यस्यान्ते सर्वजित् तेन चोच्यते,“जो उस यज्ञका अनुष्ठान करता है, वह “दर्वीहोम' (अग्निहोत्र आदि)-से लेकर समस्त यज्ञोंके फलको प्राप्त कर लेता है एवं यज्ञके अन्तमें जो अभिषेक होता है, उससे वह यज्ञकर्ता नरेश 'सर्वजित् सम्राट' कहलाने लगता है
darvīhomān upādāya sarvān yaḥ prāpnute kratūn | abhiṣekaṃ ca yasyānte sarvajit tena cocyate |
વૈશમ્પાયન બોલ્યા— જે આ ક્રતુનું અનુષ્ઠાન કરે છે, તે દર્વીહોમ (અગ્નિહોત્ર વગેરે)થી માંડી સર્વ યજ્ઞોના ફળને પ્રાપ્ત કરે છે. અને અંતે જેના માટે અભિષેક થાય છે, તે યજમાન નરેશ ત્યારથી ‘સર્વજિત્’—સર્વવિજયી સમ્રાટ—કહેવાય છે.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links sovereignty to dharmic procedure: by properly undertaking a great sacrifice, a king is said to gain the merit of all sacrificial rites, and the concluding abhiṣeka confers a recognized, legitimate status—‘Sarvajit’—grounded in ritual and social order rather than mere coercion.
Vaiśampāyana explains the proclaimed result of the sacrifice being discussed: the performer receives the cumulative fruits of sacrifices beginning with darvīhoma, and at the end undergoes consecration, after which he is publicly designated by the royal epithet ‘Sarvajit’.