Shloka 26
विनष्टा: कुरुशार्टूल न तान् शोचितुम्हसि । भवितव्यं तथा तच्च दिष्टमेतन्महात्मनाम्,कुरुश्रेष्ठ! वृष्णि और अन्धकवंशके महारथी ब्राह्मणोंके शापसे दग्ध होकर नष्ट हुए हैं; अतः तुम उनके लिये शोक न करो। उन महामनस्वी वीरोंकी भवितव्यता ही ऐसी थी। उनका प्रारब्ध ही वैसा बन गया था
vināṣṭāḥ kuruśārṭūla na tān śocitum arhasi | bhavitavyaṃ tathā tac ca diṣṭam etan mahātmanām |
વ્યાસ બોલ્યા—કુરુશાર્દૂલ! તેઓ નષ્ટ થઈ ગયા છે; તેમના માટે તારે શોક કરવો યોગ્ય નથી. જે બન્યું તે બનવાનું જ હતું; તે મહાત્મા વીરોનું ભાગ્ય એવું જ નિર્ધારિત હતું. વૃષ્ણિ અને અંધકવંશના મહારથી બ્રાહ્મણોના શાપથી દગ્ધ થઈ નષ્ટ થયા છે; તેથી તેમના માટે શોકમાં ન ડૂબ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Vyāsa urges restraint in grief by pointing to inevitability (bhavitavya) and what is ordained (diṣṭa): when events unfold through destiny and prior causality, one should uphold steadiness rather than be overwhelmed by lamentation.
After the catastrophic end of the Vṛṣṇi and Andhaka heroes, Vyāsa addresses a Kuru leader, explaining that their destruction occurred through the brāhmaṇas’ curse and was fated; therefore, mourning them is discouraged.