Shloka 89
ततोडर्जुन: सप्तदश तिग्मवेगानजिह्मगान् । इन्द्राशनिसमान् घोरानसृजत् पावकोपमान्,तत्पश्चात् अर्जुनने इन्द्रके वज तथा अग्निके समान प्रचण्ड वेगशाली सत्रह घोर बाण कर्णपर छोड़े
sañjaya uvāca | tato 'rjunaḥ saptadaśa tigmavegān ajihmagān | indrāśanisamān ghorān asṛjat pāvakopamān |
ત્યારબાદ અર્જુને સત્તર ઘોર બાણ છોડ્યાં—વાંકાં ન જઈ સીધા જતાં અને તીક્ષ્ણ વેગવાળા; ઇન્દ્રના વજ્ર સમાન ભયંકર અને અગ્નિ સમાન પ્રચંડ—તેને કર્ણ પર ચલાવ્યાં.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: in a just war, a warrior must act with unwavering resolve and disciplined skill. The imagery of thunderbolt and fire emphasizes that righteous intent does not remove the severity of action; it demands controlled power directed toward the battle’s lawful objective.
Sañjaya describes Arjuna, in the heat of combat, releasing seventeen straight-flying, extremely swift and fearsome arrows at Karṇa, likening their force to Indra’s thunderbolt and their burning intensity to fire.