स्वयं प्रायात् पार्थवधाय राजन् कृत्वा स्वरूपं विजिधघांसुरुग्र: । राजन! युद्धस्थलमें कर्णके द्वारा इस प्रकार टका-सा उत्तर पाकर वह नागराज रोषपूर्वक उसके इस वचनको सहन न कर सका। उस उग्र सर्पने अपने स्वरूपको प्रकट करके मनमें प्रतिहिंसाकी भावना लेकर पार्थके वधके लिये स्वयं ही उनपर आक्रमण किया
svayaṁ prāyāt pārthavadhāya rājan kṛtvā svarūpaṁ vijighāṁsur ugraḥ |
સંજય બોલ્યા—“રાજન! કર્ણ તરફથી એવો કઠોર જવાબ સાંભળીને નાગરાજ ક્રોધથી ભભૂકી ઊઠ્યો; તે વચન સહન ન કરી શક્યો. તે ઉગ્ર સર્પે પોતાનું સાચું સ્વરૂપ પ્રગટ કર્યું અને મનમાં પ્રતિહિંસાની જ્વાળા લઈને પાર્થના વધ માટે સ્વયં જ તેના પર તૂટી પડ્યો.”
कर्ण उवाच
The verse highlights how unchecked wrath and vengeance drive beings to reveal their most destructive nature, especially in war; it implicitly contrasts impulsive retaliation with the restraint expected by dharma.
Karna narrates that a fierce serpent king, unable to bear the exchange on the battlefield, reveals his true form and independently rushes to kill Arjuna (Partha).