Shloka 14
अयं हि कालोअस्य दुरात्मनो वै पार्थस्य वैरप्रतियातनाय । संचिन्त्य तूणं प्रविवेश चैव कर्णस्य राजन् शररूपधारी
ayaṁ hi kālo 'sya durātmano vai pārthasya vairapratiyātanāya | saṁcintya tūṇaṁ praviveśa caiva karṇasya rājan śararūpadhārī ||
સંજય બોલ્યા—રાજન, પાર્થ ઉપરના વૈરનો બદલો લેવા માટે એ દુરાત્માને આ જ સમય હતો. એવું વિચારી, હે નૃપ, તે તત્કાળ બાણનું રૂપ ધારણ કરીને કર્ણમાં પ્રવેશી ગયો, જેથી પ્રતિશોધ સિદ્ધ થાય.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how vengeance (vaira) seizes upon an opportune moment (kāla) and drives action; ethically, it frames retaliation as arising from a “durātman” disposition, implying that revenge is a morally corrosive motive even amid war.
Sañjaya tells Dhṛtarāṣṭra that the time had come for a malevolent force/person to retaliate against Arjuna; after deciding quickly, it enters Karṇa in the form of an arrow—indicating a decisive, weapon-centered move aimed at striking Arjuna through Karṇa’s agency.