Shloka 54
अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
विमुज्चन्तं शरान् घोरान् दिव्यान्यस्त्राणि चाहवे । जेतुं पुरुषशार्दूलं शार्टूलमिव वेगिनम्,सिंहके समान वेगशाली पुरुषसिंह कर्ण जब अपना विशाल धनुष कँपाता हुआ युद्धस्थलमें दिव्यास्त्र तथा भयंकर बाण छोड़ रहा हो, उस समय उसे कौन जीत सकता था?
vimuñcantaṃ śarān ghorān divyāny astrāṇi cāhave | jetuṃ puruṣaśārdūlaṃ śārdūlam iva veginam | siṃhake samāna-vegāśālī puruṣasiṃhaḥ karṇaḥ yadā svaṃ vipulaṃ dhanuḥ kampayan raṇabhūmau divyāstrāṇi ca bhayaṅkarān bāṇān ca vimuñcati, tadā taṃ kaḥ jetuṃ śaknoti?
વૈશંપાયન બોલ્યા—જ્યારે પુરુષસિંહ કર્ણ, વાઘ સમો વેગવાન અને સિંહ સમો પરાક્રમી, પોતાનું મહાધનુષ કંપાવી રણભૂમિમાં ઘોર બાણો વરસાવતો અને દિવ્યાસ્ત્રો પ્રયોગ કરતો હતો, ત્યારે તેને કોણ પરાજિત કરી શકતું?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the awe inspired by extraordinary power in war—especially when a warrior commands divine weapons—while implicitly reminding the reader that apparent invincibility in battle does not erase the ethical weight of violence or the larger forces (vows, destiny, dharma) that shape outcomes in the Mahābhārata.
Vaiśampāyana describes Karṇa in peak combat form: he shakes his great bow and showers the battlefield with fearsome arrows and celestial missiles. The narration is a rhetorical praise meant to convey that, at that moment, defeating Karṇa seemed nearly impossible.