Shloka 90
तान् पञ्च भल्लैर्दशभि: सुमुक्ति- स्त्रिधा त्रिधैकेकमथोच्चकर्त । धनंजयास्त्रैन्यपतन् पृथिव्यां महाहयस्तक्षकपुत्रपक्षा:
tān pañca bhallair daśabhiḥ sumuktis tridha tridhā ekam athoccakarta | dhanañjayāstrāi nyapatan pṛthivyāṃ mahāhayas takṣakaputrapakṣāḥ ||
સંજય બોલ્યા—પાંચ તીક્ષ્ણ ભલ્લબાણો અને સારી રીતે છોડેલા દસ બાણોથી તેણે તેમને વારંવાર કાપીને ટુકડા કરી નાખ્યા અને પછી એક વધુને પણ છિન્ન કરી દીધો. ધનંજયના અસ્ત્રોથી આહત, તક્ષકપુત્ર સમ વેગશાળી મહાઘોડા ધરતી પર પડી ગયા.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the decisive power of disciplined skill (śastra-kauśala) in kṣatriya warfare, while implicitly reminding the listener that such prowess manifests as real, immediate harm—living beings (the horses) fall, and victory is purchased through suffering.
Sañjaya describes a battlefield moment where expertly released arrows sever their targets repeatedly; then Arjuna (Dhanañjaya), using his astras, strikes down the great, swift horses—likened to the offspring of the nāga Takṣaka—so that they collapse onto the ground.