Shloka 763
कृष्णं च पार्थ च तथा ध्वजं च पार्थनुजान् सोमकान् पातयंश्र । तदनन्तर सूर्यकुमार कर्णने दस हजार उत्तम बाणोंद्वारा वायुपुत्र भीमसेनके मर्मस्थानोंपर गहरा आघात किया। साथ ही
sañjaya uvāca | kṛṣṇaṃ ca pārthaṃ ca tathā dhvajaṃ ca pārthānujān somakān pātayaṃś ca | tadanantaraṃ sūryakumāraḥ karṇo daśa-sahasrair uttamaiḥ bāṇair vāyuputraṃ bhīmasenaṃ marma-sthāneṣu gāḍham ājaghāna | sārdhaṃ ca śrīkṛṣṇaṃ arjunaṃ ca ratha-dhvajaṃ ca, tasya kanīyasaḥ bhrātṝn somakāṃś ca nipātayituṃ prayatata ||
સંજય બોલ્યા— તે શરવર્ષા કરતાં શ્રીકૃષ્ણ, અર્જુન, રથધ્વજ, અર્જુનના નાના ભાઈઓ અને સોમકોને પણ પાડી દેવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો। ત્યારબાદ સૂર્યપુત્ર કર્ણે દસ હજાર ઉત્તમ બાણોથી વાયુપુત્ર ભીમસેનના મર્મસ્થાનો પર ઊંડો પ્રહાર કર્યો; અને સાથે જ કૃષ્ણ, અર્જુન, ધ્વજ, કનિષ્ઠ પાંડવો તથા સોમકોના વિનાશના ઉદ્દેશથી આક્રમણ વધુ દબાવ્યું।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how war intensifies from individual duels to attempts at total incapacitation of leadership and morale-symbols (like the chariot standard). Ethically, it underscores the tension within kṣatriya-dharma: valor and skill are praised, yet the drive to annihilate—targeting vital points and key figures—reveals the harsh moral cost of warfare.
Sañjaya describes Karṇa launching a fierce barrage. He strikes Bhīma hard in vital spots with a vast volley of arrows and simultaneously tries to bring down Kṛṣṇa, Arjuna, their chariot’s banner, Arjuna’s brothers, and the Somaka allies—aiming for a decisive collapse of the Pāṇḍava side.