Shloka 2
(आशीविषावग्निमिवापधूमं वैरं मुखाभ्यामभिनि:श्वसन्तौ । यशस्विनौ जज्वलतुर्मधे तदा घृतावसिक्ताविव हव्यवाहौ ।।
āśīviṣāv agnim ivāpa-dhūmaṃ vairaṃ mukhābhyām abhiniḥśvasantau | yaśasvinau jajvalatur madhe tadā ghṛtāvasiktāv iva havyavāhau ||
ત્યારે તે બંને યશસ્વી વીરો લાંબા શ્વાસ લેતા લેતા જાણે પોતાના મુખમાંથી ધૂમરહિત અગ્નિ સમાન વૈરભાવ ઉગાળતા હોય—વિષધર સર્પોની જેમ। રણમધ્યે તેઓ ઘૃતાહુતિથી પ્રજ્વલિત બે યજ્ઞાગ્નિની માફક દેદીપ્યમાન બન્યા। જેમ હિમવત પ્રદેશના મદધારા વહાવતાં, મહાદંતવાળા બે ગજ કોઈ ગજિની માટે લડે, તેમ ઉગ્ર પરાક્રમી ધનંજય અર્જુન અને સૂતપુત્ર કર્ણ યુદ્ધ માટે પરસ્પર સામે આવ્યા।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner hostility (vaira) manifests outwardly as consuming heat—brilliant like sacrificial fire yet destructive like serpent-venom. It implicitly contrasts the radiance of fame and martial excellence with the ethical danger of being driven by enmity rather than restraint and right intention.
Sañjaya describes the moment when the two famed champions face each other in battle, breathing fiercely and appearing to blaze with anger. The imagery compares them to venomous serpents and to two ghee-fed sacrificial fires, emphasizing the intensity of the impending clash.