Shloka 14
ततोअर्जुन: प्रासृजदुग्रधन्वा भुजावुभौ गाण्डिवं चानुमृज्य । नाराचनालीकवराहकर्णान् क्षुरांस्तथा साउ्जलिकार्धथचन्द्रान्
tato 'rjunaḥ prāsṛjad ugradhanvā bhujāv ubhau gāṇḍīvaṃ cānumṛjya | nārācanālīkavarāhakārṇān kṣurāṃs tathāñjalikārdhacandrān ||
સંજય બોલ્યો—પછી ઉગ્ર ધનુષવાળા અર્જુને પોતાની બંને ભુજાઓ તથા ગાંડીવ ધનુષને પુંછીને નારાચ, નાલીક, વરાહકર્ણ, ક્ષુર, અંજલિક અને અર્ધચન્દ્ર વગેરે બાણોની ભયંકર વર્ષા શરૂ કરી.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined action in the midst of conflict: Arjuna prepares himself and his weapon with composure, then acts decisively. It reflects kṣatriya-dharma—skill, readiness, and controlled force directed by duty rather than uncontrolled anger.
Sañjaya narrates that Arjuna, after wiping his arms and the Gāṇḍīva bow, begins a fierce volley using multiple specialized arrow types (nārāca, nālīka, varāhakarṇa, kṣura, añjalika, ardhacandra), signaling an intense escalation in the battle.