Shloka 5
बभूव युद्ध कुरुपाण्डवानां यथा सुराणामसुरै: सहाभवत् | तथा प्रवृत्ते तुमुले सुदारुणे धनंजयस्याधिरयथेश्ष॒ सायकै:
babhūva yuddhaṁ kurupāṇḍavānāṁ yathā surāṇām asuraiḥ saha abhavat | tathā pravṛtte tumule sudāruṇe dhanañjayasya adhirathaiś ca sāyakaiḥ ||
સંજય બોલ્યો—કુરુઓ અને પાંડવોનું યુદ્ધ દેવો અને અસુરોના પ્રાચીન સંઘર્ષ જેવું બની ગયું. તે ઘોર, તુમુલ રણમાં ધનંજય (અર્જુન) અને અધિરથ (કર્ણ) બાણવર્ષાથી પરસ્પર પર તૂટી પડ્યા, પરાક્રમ અને નિશ્ચયની કસોટીમાં વિજય મેળવવા તત્પર થઈને.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames human warfare within a cosmic moral imagination: the Kurus and Pāṇḍavas clash with a ferocity likened to devas and asuras. It highlights how war magnifies resolve and rivalry, while implicitly warning that even righteous causes unfold amid terrifying violence and moral strain.
Sañjaya describes the battle intensifying into a chaotic, dreadful engagement. In this surge of combat, Arjuna (Dhanañjaya) and Karna (Adhiratha) confront each other directly, exchanging showers of arrows.