Shloka 386
भूमिर्धनंजयस्यासीन्मातेव जयकाड्क्षिणी । दयौ (आकाशकी अधिष्ठात्री देवी) माताके समान सूतपुत्र कर्णके पक्षमें खड़ी थी; परंतु भूदेवी माताकी भाँति धनंजयकी विजय चाहती थी
bhūmir dhanañjayasya āsīn māteva jayākāṅkṣiṇī | dyauḥ (ākāśakī adhiṣṭhātrī devī) mātāke samān sūtaputra-karṇake pakṣaṁmeṁ khaṛī thī; parantu bhūdevī mātākī bhāṁti dhanañjayakī vijaya cāhatī thī |
સંજય બોલ્યો— પૃથ્વી માતા જેવી બની ધનંજય (અર્જુન)ની વિજયકામના કરીને તેના પક્ષમાં ઊભી રહી. આકાશની અધિષ્ઠાત્રી દેવી દ્યૌઃ સૂતપુત્ર કર્ણના પક્ષે સ્થિત હતી તથાપિ ભૂદેવી માતૃસ્નેહથી ધનંજયની જ જીત ઇચ્છતી હતી.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse suggests that victory is not merely a product of strength but is intertwined with dharma and cosmic alignment: even when some divine forces appear to support a formidable warrior like Karṇa, the Earth-goddess is portrayed as favoring Dhanañjaya, implying a moral tilt toward the side seen as upholding rightful order.
Sañjaya describes omens or cosmic partisanship during the Karṇa–Arjuna confrontation: Dyauḥ (the sky’s presiding deity) is said to stand with Karṇa, while Bhūmi/Bhūdevī (Earth) stands like a mother wishing victory for Arjuna, highlighting the epic’s theme that nature and gods reflect the battle’s ethical stakes.