Shloka 33
त॑ चायसं निशितं तीक्ष्णधारं विकोशमुग्रं गुरुभारसाहम् । द्विषच्छरीरान्तकरं सुघोर- माधुन्वत: सर्पमिवोग्ररूपम्,इसके बाद शत्रुओंका सामना करनेमें समर्थ वृषसेनने अत्यन्त वेगशाली और तीखी धारवाले छ: बाणोंद्वारा तलवार घुमाते हुए नकुलकी उस तलवारके भी शीघ्रतापूर्वक टुकड़े- टुकड़े कर डाले। वह तलवार लोहेकी बनी हुई, तेजधारवाली तीखी, भारी भार सहन करनेमें समर्थ, म्यानसे बाहर निकली हुई, भयंकर, सर्पके समान उग्र रूपधारी, अत्यन्त घोर और शत्रुओंके शरीरोंका अन्त कर देनेवाली थी। तलवार काटनेके पश्चात् उसने पुनः प्रज्वलित एवं पैने बाणोंद्वारा नकुलकी छातीमें गहरी चोट पहुँचायी
taṁ cāyasaṁ niśitaṁ tīkṣṇadhāraṁ vikośam ugraṁ gurubhārasāham | dviṣaccharīrāntakaraṁ sughoram ādhunvataḥ sarpam ivograrūpam ||
એ તલવાર લોખંડની હતી—અતિ તીક્ષ્ણ, ક્ષુરધાર, મ્યાનમાંથી બહાર ખેંચેલી, ઉગ્ર, ભારે આઘાત સહન કરવા સમર્થ; શત્રુઓના શરીરોનો અંત કરનાર અત્યંત ઘોર; અને ઘુમાવતાં ઉગ્રરૂપ સર્પ જેવી ભયંકર દેખાતી હતી.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh logic of kṣatriya warfare: survival and victory depend on skillfully disabling the opponent’s weapon and then acting decisively. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension—dharma in war is constrained by duty and circumstance, yet the violence remains stark and consequential.
Sañjaya describes Nakula wielding a terrifying iron sword. Vṛṣasena counters with six swift, sharp arrows that shatter the sword, and then he wounds Nakula in the chest with further blazing, piercing arrows.