Shloka 22
शराभिघाताच्च रुषा च राजन् स्वया च भासास्त्रसमीरणाच्च । जज्वाल कर्णस्य सुतो$तिमात्र- मिद्धो यथा5<5ज्याहुतिभि्ुताश:,राजन! जैसे घीकी आहुति पड़नेसे अग्नि अत्यन्त प्रज्वलित हो उठती है, उसी प्रकार कर्णका पुत्र बाणोंके प्रहारसे अपनी प्रभासे, अस्त्रोंके प्रयोगसे और रोषसे जल उठा। उसने नकुलके सब घोड़ोंको, जो वनायु देशमें उत्पन्न, श्वेतवर्ण, तीव्रगामी और सोनेकी जालीसे आच्छादित थे, अपने अस्त्रोंद्वारा काट डाला
śarābhighātāc ca ruṣā ca rājan svayā ca bhāsāstrasamīraṇāc ca | jajvāla karṇasya suto'timātram iddho yathā ghṛtāhutibhir hutāśaḥ ||
સંજય બોલ્યા—હે રાજન! બાણોના પ્રહારથી, ક્રોધથી, પોતાની તેજસ્વી પ્રભાથી અને અસ્ત્રપ્રયોગના પ્રચંડ વેગથી કર્ણનો પુત્ર અતિશય પ્રજ્વલિત થયો; જેમ ઘીની આહુતિથી અગ્નિ વધુ ભભૂકી ઊઠે તેમ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (ruṣā) and the momentum of weaponry (astra-samīraṇa) can mutually intensify, like ghee poured into fire—an ethical warning that unchecked rage in war magnifies destruction beyond proportion.
Sañjaya describes Karna’s son becoming fiercely inflamed under arrow-strikes and wrath, his martial energy surging like a fire fed with ghee, as the battle escalates.