Shloka 20
उवाच तदगौरिति यद् ब्रुवाणो हृष्टो वदे: कर्णसुयोधना भ्याम् । ये राजसूयावभूथे पवित्रा जाता: कचा याज्ञसेन्या दुरात्मन्
uvāca tad agaur iti yad bruvāṇo hṛṣṭo vadeḥ karṇa-suyodhanābhyām | ye rājasūyāvabhūthe pavitrā jātāḥ kacā yājñasenyā durātman ||
સંજય બોલ્યા—જ્યારે તું ‘આ અયોગ્ય છે’ એમ બોલ્યો, ત્યારે હર્ષભાવે કર્ણ અને સુયોધનને સંબોધીને કહ્યું. પરંતુ જે રાજસૂયના અવભૃથ-સ્નાનસંબંધિત પવિત્ર સંસ્કારથી શુદ્ધ થયેલા, યજ્ઞકર્મથી જન્મેલા—હે દુર્મતિ, યાજ્ઞસેની વિષયમાં પણ તું તેમની નિંદા કરે છે.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse critiques speech that violates propriety (gaurava) and dharma: even in war, exulting in disrespectful words—especially against the ritually honored and against Yājñasenī—signals moral corruption (durātman).
Sañjaya reports a moment where the addressed person speaks with pleased excitement to Karṇa and Suyodhana, calling something ‘improper,’ while simultaneously showing contempt toward figures associated with sacred rites and toward Yājñasenī (Draupadī).