Shloka 13
भीमो<पि वेगादवतीर्य यानादू दुःशासनं वेगवानभ्यधावत् | ततः स्मृत्वा भीमसेनस्तरस्वी सापत्नकं यत् प्रयुक्त सुतैस्ते
sañjaya uvāca |
bhīmo 'pi vegād avatīrya yānād duḥśāsanaṃ vegavān abhyadhāvat |
tataḥ smṛtvā bhīmasenas tarasvī sāpatnakaṃ yat prayuktaṃ sutais te ||
સંજય બોલ્યો— ભીમ પણ ઝડપથી રથ પરથી ઉતરી દુઃશાસન તરફ મહાવેગે દોડ્યો. ત્યારે પરાક્રમી ભીમસેનને તમારા પુત્રોએ કરેલા શત્રુભાવભર્યા અપમાન અને વૈરવૃત્તિભર્યા વર્તન યાદ આવ્યા—અને એ સ્મૃતિએ યુદ્ધમધ્યે તેના સંકલ્પને વધુ તીક્ષ્ણ કર્યો.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how remembrance of past injustice can intensify resolve in conflict; ethically, it invites reflection on the thin line between righteous accountability and consuming vengeance in war.
Bhīma jumps down from his chariot and charges directly at Duḥśāsana, driven by recollection of the Kauravas’ hostile acts against the Pāṇḍavas.