Shloka 7
पुत्रे हते क्रोधपरीतचेता: कर्ण: शिनीनामृषभं जिधघांसु: । हतो$सि शैनेय इति ब्रुवन् स व्यवासृजद् बाणममित्रसाहम्
putre hate krodha-parīta-cetāḥ karṇaḥ śinīnām ṛṣabhaṃ jighāṃsuḥ | hato'si śaineya iti bruvan sa vyavāsṛjad bāṇam amitra-sāham ||
પુત્ર હણાયો ત્યારે ક્રોધથી વ્યાપ્ત ચિત્તવાળો કર્ણ શિનીઓના વૃષભ શૈનેયને મારવા ઇચ્છતો—“શૈનેય! તું હણાયો!” એમ કહી શત્રુઓને સહન કરી શકે એવો પ્રચંડ બાણ છોડ્યો।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates a moral-psychological point often seen in the epic: personal loss can eclipse discernment, and anger born of grief pushes a warrior toward retaliatory violence. It implicitly contrasts impulsive vengeance with the ideal of self-mastery (dama) even amid kṣatriya warfare.
After Karṇa’s son has been killed, Karṇa, consumed by rage, targets Śaineya (Sātyaki), praised as the foremost among the Śinis. Declaring him ‘slain,’ Karṇa shoots a powerful, enemy-resisting arrow at him.