Shloka 58
इत्येवमुक्त्वार्जुन एकवीर: क्षिप्रं रिपुघ्न: क्षतजोपमाक्ष: । भीम॑ मुमुक्षु: समरे प्रयातः कर्णस्य कायाच्च शिरो जिहीर्षु:
sañjaya uvāca | ityevam uktvārjuna ekavīraḥ kṣipraṁ ripughnaḥ kṣatajopamākṣaḥ | bhīmaṁ mumukṣuḥ samare prayātaḥ karṇasya kāyāc ca śiro jihīrṣuḥ ||
સંજય બોલ્યો— આમ કહીને અદ્વિતીય વીર, તત્પર, શત્રુસંહારક અર્જુન ક્રોધથી લોહી જેવા લાલ નેત્રો કરીને તરત જ સમરભૂમિ તરફ નીકળી પડ્યો— ભીમને સંકટમાંથી મુક્ત કરવા અને કર્ણનું મસ્તક ધડથી અલગ કરવાની દૃઢ પ્રતિજ્ઞા સાથે.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: swift action to protect one’s comrade and to neutralize a dangerous opponent. It also shows how intense emotion (wrath) can accompany duty in war, creating an ethical tension between righteous purpose (rescue) and violent means (beheading).
After making a declaration (in the preceding context), Arjuna immediately advances into the battle. His stated aims are twofold: to free Bhīma from danger and to kill Karṇa decisively by severing his head.