Shloka 48
हत्वा कर्ण रणे कृष्ण शम्बरं मघवानिव । “श्रीकृष्ण! जैसे इन्द्रने शम्बरासुरका वध किया था, उसी प्रकार मैं रणभूमिमें कर्णको मारकर आज तेरह वर्षोंसे संचित किये हुए दुःखका परित्याग कर दूँगा ।।
hatvā karṇa raṇe kṛṣṇa śambaraṃ maghavān iva | adya karṇa hate yuddhe somakānāṃ mahārathaḥ ||
સંજય બોલ્યો— “શ્રીકૃષ્ણ! જેમ મઘવાન ઇન્દ્રએ શમ્બર દૈત્યનો વધ કર્યો હતો, તેમ આજે હું રણભૂમિમાં કર્ણનો વધ કરીને તેર વર્ષથી સંગ્રહિત દુઃખનો ત્યાગ કરી દઈશ. આજે યુદ્ધમાં કર્ણ હણાય ત્યારે, સોમકોના મહારથીઓ…”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos of steadfast resolve in a just war: enduring long suffering and seeking its end through decisive action, while framing human struggle within a larger moral-mythic order (the Indra–Śambara paradigm).
Sañjaya reports a warrior’s vow addressed to Kṛṣṇa: Karṇa will be slain in battle, likened to Indra’s slaying of Śambara, and this act is seen as ending years of accumulated grief; the line then turns toward the consequences for the Somaka great warriors.