Shloka 40
संजय कहते हैं--महाराज! किरीटधारी कुन्तीकुमार अर्जुन धर्मात्माओंमें श्रेष्ठ युधिष्ठिससे पुन: ऐसा कहकर शस्त्र खोल, धनुष नीचे डाल और तलवारको तुरंत ही म्यानमें रखकर लज्जासे नतमस्तक हो हाथ जोड़ पुनः उनसे इस प्रकार बोले--'राजन्! आप प्रसन्न हों। मैंने जो कुछ कहा है, उसके लिये क्षमा करें। समयपर आपको सब कुछ मालूम हो जायगा। इसलिये आपको मेरा नमस्कार है' ।। प्रसाद्य राजानममित्रसाहं स्थितो<ब्रवीच्चैव पुन: प्रवीर: । नेदं चिरात् क्षिप्रमिदं भविष्य- त्यावर्ततेड्सावभियामि चैनम्,इस प्रकार शत्रुओंका सामना करनेमें समर्थ राजा युधिष्ठिरको प्रसन्न करके प्रमुख वीर अर्जुन खड़े होकर फिर बोले--“महाराज! अब कर्णके वधमें देर नहीं है। यह कार्य शीघ्र ही होगा। वह इधर ही आ रहा है; अतः मैं भी उसीपर चढ़ाई कर रहा हूँ
sañjaya uvāca—mahārāja! kirīṭadhārī kuntīkumāra arjunaḥ dharmātmāsu śreṣṭhaṃ yudhiṣṭhiram punaḥ evam uktvā śastrāṇi mocayitvā, dhanuḥ adhaḥ nikṣipya, khaḍgaṃ ca tvaritaṃ kośe niveśya, lajjayā natamastakaḥ san karau añjalīkṛtvā punaḥ enam itthaṃ abravīt—“rājan! prasīda. mayā yat kiñcid uktaṃ tatkṛte kṣamasva. kāle sarvaṃ te viditaṃ bhaviṣyati. tasmāt te namas.”
prasādya rājānam amitra-sāhaṃ sthito ’bravīc caiva punaḥ pravīraḥ—“na idaṃ cirāt; kṣipram idaṃ bhaviṣyati. sa āvartate; asau abhiyāmi ca enam.”
iti śatrūṇāṃ samīkṣaṇe samarthaṃ rājānaṃ yudhiṣṭhiram prasādya pradhāna-vīraḥ arjunaḥ sthitvā punaḥ abravīt—“mahārāja! idānīṃ karṇavadhe na vilambaḥ. etat kāryaṃ śīghram eva bhaviṣyati. sa ihaiva āgacchati; ataḥ aham api tam eva abhiyāmi.”
સંજય બોલ્યા—મહારાજ! કિરીટધારી કુંતીપુત્ર અર્જુને ધર્માત્માઓમાં શ્રેષ્ઠ યુધિષ્ઠિરને ફરી આમ કહીને શસ્ત્રો ઉતારી, ધનુષ નીચે મૂક્યું અને તરત જ ખડ્ગને મ્યાનમાં રાખ્યો. લાજથી માથું નમાવી, હાથ જોડીને તે ફરી બોલ્યો—“રાજન, પ્રસન્ન થાઓ; મેં જે કંઈ કહ્યું છે તે ક્ષમા કરો. સમય આવે ત્યારે તમે બધું જાણી જશો; તેથી તમને નમસ્કાર.” પછી શત્રુઓનો સામનો કરવા સમર્થ એવા રાજા યુધિષ્ઠિરને પ્રસન્ન કરીને, મુખ્ય વીર અર્જુન ઊભો રહ્યો અને ફરી બોલ્યો—“આમાં વિલંબ નહીં થાય; કાર્ય ઝડપથી સિદ્ધ થશે. તે પાછો વળી આ તરફ આવી રહ્યો છે; તેથી હું પણ તેની સામે આગળ વધું છું.”
संजय उवाच