Shloka 13
कर्णवधोत्तरं शल्य-दुर्योधनसंवादः
Aftermath of Karṇa’s Fall: Śalya’s Address to Duryodhana
कान्त्या शशाड्कस्य जवेन वायो: स्थैर्येण मेरो: क्षमया पृथिव्या: । सूर्यस्य भासा धनदस्य लक्ष्म्या शौर्येण शक्रस्य बलेन विष्णो:
kāntyā śaśāṅkasya javena vāyoḥ sthairyeṇa meroḥ kṣamayā pṛthivyāḥ | sūryasya bhāsā dhanadasya lakṣmyā śauryeṇa śakrasya balena viṣṇoḥ ||
સંજય બોલ્યો— તે ચંદ્રની કાંતિ, વાયુનો વેગ, મેરુની સ્થિરતા, પૃથ્વીની ક્ષમા, સૂર્યની પ્રભા, કુબેરની લક્ષ્મી, ઇન્દ્રનું શૌર્ય અને ભગવાન વિષ્ણુનું બળ— આ બધાથી સંપન્ન થશે.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ideal of excellence as a composite of cosmic virtues: brilliance and power are praised alongside steadiness and forbearance. Ethically, it implies that true martial greatness should include patience, stability, and auspicious prosperity—not only aggressive strength.
Sañjaya is describing a warrior (implicitly the one being celebrated in context) through a series of exalted comparisons to deities and cosmic standards—moon, wind, Meru, earth, sun, Kubera, Indra, and Viṣṇu—heightening the sense of formidable capability within the Karṇa Parva war setting.