कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
चक्ररक्षौ तु पार्थस्य माद्रीपुत्रौ परंतपौ । तावप्यधावतां कर्ण राजानं मा वधीरिति,शत्रुओंको संताप देनेवाले माद्रीकुमार नकुल और सहदेव राजा युधिष्छिरके चक्ररक्षक थे। वे दोनों भी यह सोचकर कर्णकी ओर दौड़े कि यह राजा युधिष्ठिरका वध न कर डाले
cakrarakṣau tu pārthasya mādrīputrau paraṁtapau | tāv apy adhāvatāṁ karṇa rājānaṁ mā vadhīr iti ||
પાર્થ યુધિષ્ઠિરના રથચક્રના રક્ષક તરીકે માદ્રીપુત્ર નકુલ અને સહદેવ—શત્રુઓને સંતાપ આપનારા પરંતપ—નિયુક્ત હતા. કર્ણ આગળ ધસી આવતો જોઈ તેઓ બંને પણ ‘રાજાનો વધ ન થાય’ એ નિશ્ચયથી તેની તરફ દોડ્યા—સ્વામીની રક્ષા અને ધર્મપાલન માટે.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma expressed as protective loyalty: attendants and brothers must shield the king in crisis. Ethical emphasis falls on duty-bound defense—placing the safety of the rightful leader above personal risk in the turmoil of battle.
Nakula and Sahadeva are positioned as Yudhiṣṭhira’s chariot wheel-guards. When Karṇa advances with lethal intent, they rush to confront him, determined to prevent Yudhiṣṭhira’s death.