Shloka 37
कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
तत उच्चुक्रुशु: सर्वे हत: पार्थ इति सम ह । ततः शड्खनिनादाश्न भेरीशब्दाश्न पुष्कला:
tata uccukruśuḥ sarve hataḥ pārtha iti sma ha | tataḥ śaṅkhaninādāś ca bherīśabdāś ca puṣkalāḥ ||
ત્યારે સૌએ એકસાથે પોકાર્યું—“પાર્થ મારાયો!” ત્યારબાદ શંખોના ઊંચા નાદ અને ભેરીઓના પ્રચુર શબ્દો ગુંજી ઊઠ્યા।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, collective emotion and rumor can rapidly shape perception; ethical clarity (dharma-buddhi) is tested when noise, triumphal signals, and hearsay momentarily replace verified truth.
A cry spreads through the warriors that “Pārtha (Arjuna) has been killed,” and immediately conches and war-drums are sounded loudly—suggesting a surge of celebration or agitation in response to the reported fall of a principal hero.