Shloka 766
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
श्रूयन्ते विविधा राजन् नामान्युद्धिश्य भारत । भरतवंशी नरेश! उस समय नाम ले-लेकर गरजते हुए शूरवीरोंकी भाँति-भाँतिकी बातें अविच्छिन्न-रूपसे सुनायी पड़ती थीं
śrūyante vividhā rājan nāmāny uddiśya bhārata | bharatavaṃśī nareśa! usa samaya nāma le-lekara garjate hue śūravīroṃ kī bhānti-bhānti kī bāteṃ avicchinna-rūpa se sunāyī paṛtī thīṃ
સંજય બોલ્યા— રાજન, ભારત! તે સમયે નામ લઈને ગર્જતા શૂરવીરોના નાનાવિધ નાદ સંભળાતા હતા; ભરતવંશી નરેશ! રણભૂમિ સતત વિવિધ પોકારો અને નામોચ્ચારોથી ગુંજતી હતી।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethos: warriors openly identify and challenge one another by name, emphasizing courage, accountability, and the public nature of martial honor—while also underscoring the relentless, consuming atmosphere of war.
Sanjaya reports to the king that the field of battle is filled with continuous, varied sounds—heroes roaring and calling out names—conveying the intensity and unbroken momentum of the fighting.