Shloka 51
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
वज़्च्छत्रांकुशैर्म्स्यैर्ध्वजकूर्माम्बुजादिभि: । लक्षणैरुपपन्नेन पाण्डुना पाण्डुनन्दनम्,उस समय राधापुत्र कर्ण पाण्डुनन्दन युधिष्ठिरका पीछा करके वच्र, छत्र, अंकुश, मत्स्य, ध्वज, कूर्म और कमल आदि शुभ लक्षणोंसे सम्पन्न गोरे हाथसे उनका कंधा छूकर, मानो अपने-आपको पवित्र करनेके लिये उन्हें बलपूर्वक पकड़नेकी इच्छा करने लगा। उसी समय उसे कुन्तीदेवीको दिये हुए अपने वचनका स्मरण हो आया
vajracchatrāṅkuśair matsyair dhvajakūrmāmbujādibhiḥ | lakṣaṇair upapannena pāṇḍunā pāṇḍunandanam ||
સંજય બોલ્યો—વજ્ર, છત્ર, અંકુશ, મત્સ્ય, ધ્વજ, કૂર્મ અને કમળ વગેરે શુભ લક્ષણોથી યુક્ત પોતાના ગોરા હાથથી રાધેય કર્ણે પાંડુનંદન યુધિષ્ઠિરના ખભાને સ્પર્શ કર્યો અને બળપૂર્વક પકડી લેવા ઉદ્યત થયો; ત્યારે જ તેને કુંતીને આપેલું વચન યાદ આવ્યું।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the fury of battle, ethical restraint can arise from fidelity to one’s word. Karṇa’s remembered promise to Kuntī interrupts an act of violent capture, showing how vows and personal dharma can check immediate impulses.
Karṇa chases Yudhiṣṭhira and reaches close enough to touch his shoulder, seemingly ready to seize him. At that moment he recalls his pledge to Kuntī, which affects his intention and conduct toward the Pāṇḍavas.