Shloka 43
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
तदड्जात् पुरुषेन्द्रस्य भ्रष्ट वर्म व्यरोचत । रत्नैरलंकृतं चित्रैव्यभ्रं नेशि यथा नभ:
tad aṅgajāt puruṣendrasya bhraṣṭa-varma vyarocata | ratnair alaṅkṛtaṃ citrair vyabhraṃ neśi yathā nabhaḥ ||
સંજય બોલ્યા—પુરુષેન્દ્ર યુધિષ્ઠિરના શરીર પરથી ખસી પડેલું તે વર્મ, નાનારંગી રત્નોથી અલંકૃત થઈ, એવું ઝગમગ્યું જાણે નિર્મળ, મેઘરહિત આકાશ પોતાની શુદ્ધ વિશાળતામાં તેજસ્વી હોય।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a striking simile to suggest the impermanence of external protections and splendor: even jewel-adorned armor can fall away in the press of destiny and battle, pointing to the limits of worldly security amid the ethical gravity of war.
Sañjaya describes a battlefield moment where a great warrior’s armor has slipped or fallen from his body, yet it still gleams brilliantly with jeweled decoration, compared to the radiance of a cloudless sky.