Shloka 31
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
ततः प्रहस्याधिरथिर्विंधुन्वान: स कार्मुकम् । भित्त्वा भल्लेन राजानं विद्ध्वा षष्टयानदत्तदा,तब अधिरथपुत्र कर्णने अपने धनुषको हिलाते हुए हँसकर एक भल््लद्दारा राजा युधिष्ठिरके धनुषको काट दिया और उन्हें भी साठ बाणोंसे घायल करके सिंहके समान गर्जना की
tataḥ prahasya ādhirathir vindhunvānaḥ sa kārmukam | bhittvā bhallena rājānaṃ viddhvā ṣaṣṭyānadat tadā siṃhavad nanāda ||
સંજય બોલ્યો—પછી અધિરથપુત્ર કર્ણ હસતાં હસતાં અને ધનુષ્ય હલાવતાં, એક તીક્ષ્ણ ભલ્લબાણથી રાજા યુધિષ્ઠિરનું ધનુષ્ય કાપી નાખ્યું. એ જ ક્ષણે તેણે રાજાને સાઠ બાણોથી ભેદ્યો અને સિંહ સમ ગર્જના કરી॥
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: skill, resolve, and psychological dominance are deployed without hesitation. Ethically, it shows how duty in battle can demand decisive force even against a righteous king, underscoring the tension between personal virtue and the impersonal demands of warfare.
Sañjaya describes Karṇa confidently brandishing his bow, then using a bhalla-arrow to cut Yudhiṣṭhira’s bow and immediately wounding him with sixty arrows, after which Karṇa gives a lion-like roar as a sign of triumph and intimidation.