Shloka 46
कर्णभीमसमागमः | Karṇa–Bhīma Encounter
नियच्छ तुरगान् युद्धे राधेयस्य महाद्युते । महाराज! जैसे देवताओंने महादेवजीसे भी बड़े ब्रह्माजीको उनका सारथि चुना था, उसी प्रकार हमने भी आपको चुना है। अतः महातेजस्वी नरेश! आप युद्धमें राधापुत्र कर्णके घोड़ोंका नियन्त्रण कीजिये,यत तु विद्वन् प्रवक्ष्यामि प्रत्ययार्थमहं तव । आत्मन: स्तवसंयुक्त तन्निबोध यथातथम् परंतु विद्वन! मैं तुम्हें विश्वास दिलानेके लिये जो अपनी प्रशंसासे भरी बात कहता हूँ, उसे तु यथार्थरूपसे सुनो
niyaccha turagān yuddhe rādheyasya mahādyute | yat tu vidvan pravakṣyāmi pratyayārtham ahaṃ tava | ātmanaḥ stava-saṃyuktaṃ tan nibodha yathātatham ||
યુદ્ધમાં મહાદ્યુતિ રાધેય (કર્ણ)ના ઘોડાઓને સંયમમાં રાખી નિયંત્રિત કર. અને હે વિદ્વાન! તારો વિશ્વાસ દૃઢ કરવા માટે હું જે આત્મપ્રશંસાસહિત વાત કહું, તેને યથાતથ્ય રીતે સાંભળ.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights battlefield duty and the ethics of persuasion: effective leadership in war requires competent control of the chariot team, and speech is used strategically to secure an ally’s confidence—even when it involves self-praise—while urging the listener to judge the claim by truth (yathātatham).
Duryodhana addresses a learned charioteer figure (contextually, Karna’s charioteer) and commands him to control Karna’s horses in the fight. He then prepares to deliver a confidence-building argument, explicitly noting that he will speak words containing self-praise and asking the listener to hear them as they truly are.