Shloka 43
Karna Reproves Shalya; Brahmin Reports on Bāhlīkas; Shalya’s Universalizing Rebuttal (कर्ण–शल्य संवादः)
येन दैत्यगणान् राजज्जितवान् वै शतक्रतुः । यस्य घोषेण दैत्यानां व्यामुहान्त दिशो दश,राजन! इन्द्रने जिसके द्वारा दैत्योंको जीता था, जिसकी टंकारसे दैत्योंको दसों दिशाओंके पहचाननेमें भ्रम हो जाता था, उसी अपने परम प्रिय दिव्य धनुषको इन्द्रने परशुरामजीको दिया था और परशुरामजीने वह दिव्य उत्तम धनुष मुझे दे दिया है
yena daityagaṇān rājaj jitavān vai śatakratuḥ | yasya ghoṣeṇa daityānāṁ vyāmuhyanta diśo daśa, rājan! indreṇa yena daityān jitaṁ, yasya ṭaṅkāreṇa daityānāṁ daśasu dikṣu parijñāne bhramo bhavati, tad eva sva-parama-priyaṁ divyaṁ dhanuḥ indreṇa paraśurāmāya dattam āsīt, paraśurāmeṇa ca tad divyam uttamaṁ dhanuḥ mahyaṁ dattam |
રાજન! આ જ ધનુષ્યથી શતક્રતુ ઇન્દ્રે દૈત્યગણોને જીત્યા હતા; અને જેના ઘોષથી દૈત્યો દસેય દિશાઓ ઓળખવામાં ભ્રમિત થઈ જતા. એ પરમ પ્રિય, દિવ્ય, ઉત્તમ ધનુષ્ય ઇન્દ્રે ભાર્ગવ પરશુરામને આપ્યું હતું; અને પરશુરામે, પ્રભુ, એ જ મને બક્ષ્યું છે.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial power is framed as a trust transmitted through worthy lineages: divine weapons carry moral and reputational weight, and a warrior’s claim to authority is strengthened by the provenance of his arms. It also implies that fear and confusion in war can be produced not only by force but by awe-inspiring symbols of power.
Karna is asserting the greatness and pedigree of his bow. He recounts that Indra used it to defeat the Daityas, then gave it to Parashurama, and Parashurama in turn bestowed it upon Karna—thereby elevating Karna’s standing and signaling formidable capability in the coming combat.