Shloka 35
Śalya Appointed as Karṇa’s Sārathi; Discourse on Praise, Blame, and Beneficial Counsel (कर्णस्य शल्यसारथ्यं तथा स्तवनिन्दाविचारः)
रणे विव्याध सप्तत्या स्वर्णपुड्खै: शिलाशितै: । महाराज! कृतवर्माने रणभूमिमें सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले सत्तर बाणोंसे ट्रुपदपुत्र शिखण्डीको घायल कर दिया || ३४ $ ।। ततो<स्य समरे बाणं भोज: प्रहरतां वर:
raṇe vivyādha saptatyā svarṇapuḍkhaiḥ śilāśitaiḥ | mahārāja! kṛtavarmāṇe raṇabhūmau śānopari caḍhākara teja kiye hue suvarṇamaya pakhaṅvāle sattara bāṇoṃ se drupadaputra śikhaṇḍī ko ghāyal kara diyā || 34 || tato 'sya samare bāṇaṃ bhojaḥ praharatāṃ varaḥ
મહારાજ! રણમાં કૃતવર્માએ શિલા પર સાન ચઢાવી તીક્ષ્ણ કરેલા સુવર્ણપંખવાળા સત્તર બાણોથી દ્રુપદપુત્ર શિખંડીને વિંધ્યો. ત્યારબાદ એ જ સમરમાં પ્રહાર કરનારામાં શ્રેષ્ઠ ભોજવીરે તેના પર એક બાણ છોડ્યો।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the grim precision of warfare and the kṣatriya code of relentless engagement: skill and resolve are praised, yet the scene also implicitly raises the ethical weight of violence—heroic excellence operates within a tragic field where injury and escalation are inevitable.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Kṛtavarmā wounds Śikhaṇḍī with seventy sharpened, gold-fletched arrows on the battlefield; immediately afterward, the Bhoja hero (Kṛtavarmā) continues the assault by shooting another arrow in the ongoing fight.