Shloka 13
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
तेषां द्विपानां निचकर्त पार्थी वर्माणि चर्माणि करान् नियन्तृन् । ध्वजान् पताकांश्व ततः प्रपेतु- वजाहतानीव गिरे: शिरांसि,कुन्तीकुमार अर्जुनने उनके हाथियोंके कवच, चर्म, सूँड़, महावत, ध्वजा और पताका --सबको काट डाला। इससे वे वज्रके मारे हुए पर्वतीय शिखरोंके समान पृथ्वीपर गिर पड़े
teṣāṁ dvipānāṁ nicakarta pārthī varmāṇi carmāṇi karān niyantṝn | dhvajān patākāṁś ca tataḥ prapetuḥ vajrāhatānīva gireḥ śirāṁsi ||
સંજય બોલ્યો—પાર્થ અર્જુને તેમના હાથીઓના કવચ અને ચર્મ, સૂંઢ અને મહાવતોને, તેમજ ધ્વજ-પતાકાઓને પણ તીક્ષ્ણ બાણોથી કાપી નાખ્યા. ત્યારબાદ તેઓ વજ્રથી તૂટેલા પર્વતશિખરોની જેમ ધરતી પર પટકાયા।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s battlefield ethic: a kṣatriya hero acts with focused skill to neutralize the enemy’s instruments of war (elephants, drivers, standards). It reflects dharma-yuddha as disciplined, goal-directed combat, even while acknowledging the harsh reality of violence.
Sañjaya narrates that Arjuna systematically disables a group of enemy war-elephants—cutting their protective gear, trunks, and drivers, and bringing down their flags and banners—so that they topple to the ground like mountain summits shattered by a thunderbolt.